دیدار با امام زمان قبل از شهادت
نحوه تشرف شهید والامقام سید رضا پورموسوی به محضر حضرت
صاحب الزمان(عج)
آن روز کلام این عالم فرزانه و بویژه فراز پایانی آن در خصوص مداومت بر قرائت این زیارت بر
دلش می نشیند و تصمیم می گیرد هر شب سه شنبه با توجه به اینکه نامه عمل شیعیان بر
امام عصر(عج) عرضه می شود ؛ او نیز با خواندن زیارت جامعه کبیره توسلی به آن بزرگوار
داشته باشد...
سال 63 در منطقه پاسگاه زید عراق وقتی به مناسبتی اهتمام یکی
از همسنگرانش را به قرائت زیارت جامعه کبیره می بیند؛ راز برکات
قرائت این زیارتنامه عظیم را جستجو می کند و در ایام ماه مبارک
رمضان فرصتی را در مسجد امام حسن عسکری (ع) دزفول می یابد و
درس اخلاق آیت الله مشکینی را از طریق ویدئو بر گوش جان می نشاند...
آن روز کلام این عالم فرزانه و بویژه فراز پایانی آن در خصوص مداومت بر
قرائت این زیارت بر دلش می نشیند و تصمیم می گیرد هر شب سه شنبه با توجه به اینکه نامه عمل
شیعیان بر امام عصر(عج) عرضه می شود ؛ او نیز با خواندن زیارت جامعه کبیره توسلی به آن بزرگوار
داشته باشد...
پس از مدتی هر هفته به نیت یکی از چهارده معصوم این زیارتنامه را با عشق عجیبی زمزمه می کند و
این طریق عاشقی را تا بعد از عملیات کربلای 4 در سال 65 ادامه می دهد تا اینکه...
شب سه شنبه بود و همرزمان واحد دیده بانی توپخانه لشکر 7 حضرت ولی عصر(عج) در کنار هم در
خرمشهر می گفتند و می شنیدند و شاید از رزم خویش و خاطرات گذشته سخن می راندند؛ اما
«سیدرضا» را بی قراری عجیبی فرا گرفته بود؛ آخِر، موعد قرار عاشقی بود و معشوق منتظر! و قرار وصال
یار در ساعت 11 هر سه شنبه شب، امضا شده بود ؛ او آن شب خود را از «صادق الوعد»ی دور میدید...
هر چه بود گذشت؛ و گفت و شنود همسنگران به انتها رسید و خواب شیرین چشمان همه را ربود، جز
«سید رضا» که با دلی غمگین عذر تقصیر به پیشگاه یار برد که مولای من! « سزاوار نبود و از ادب بدور بود كه با
این برادران اینگونه رفتار نمایم و از میان جمعشان برخیزم » (1)
صد تکبیر مقدمه زیارت جامعه کبیره را سر داد که ناگاه چشمانش
بسته شد و پرده کنار رفت و دید آنچه را که باید می دید...
«متوجه شدم كه به حالت دو زانو در برابر آقا و سرور و مولای بزرگواری
با قامتی رشید و دیبائی لطیف و درخشان بر تن، نشستهام و
تعدادی با لباس ساده نظامی كه سه نفر سمت راست آن بزرگوار و
سه نفرسمت چپ برگرد آن حضرت به حالت دو زانو نشسته بودند كه
آن سیّد جلیل القدر به من خطاب نمود كه: سیّد ناراحت نشو ، همین
كسانی كه تو با آنان همنشین میباشی من هم با تعدادی از ایشان
همنشین میباشم
،بعد از گفتاری چند با آن عزیزجان متوجه شدم كه سیّد ما و مولای ما و
امام ما حضرت حجه بن الحسن العسكری روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه فدا است. بعد از چند
لحظه دیدم پرده جلو آمد و چشم هایم باز گردید. با حالت تضرع و ابتهال و زاری و گریان در حالی كه قابل
وصف برایم نبود و در پوست خویش نمیگنجیدم زیارت جامعه را خواندم...» (2)
آن شب گذشت و راز سر به مُهر دلدادگی «سید» به امامش برای هیچکس گشوده نشد اما بعدها...
«سید رضا پور موسوی » در سومین روز از بهار سال 1367 در عملیات والفجر 10 بهاری شد و زمستان
فراقش را به دوستانش هدیه کرد...
پی نوشت :
1و 2 : متن دست نوشته های به جا مانده از شهید
" ان شا لله که از ادامه دهندگان واقعی راه شهدا باشیم و در پایان کار هم به توفیق شهادت
در رکاب آقا امام زمان نائل شویم ..."
